kolce... które nie są już bolesne...
przyzwyczajenie uczuciowej klęski
ostre słowa i zimny oddech
i chaotycznej potrzeby pośpiech...
raniąca siebie i otoczenie
pogłębiająca swoje cierpienie...
wierząca nadal w czysty świat
opiewająca bezruchu smak...
na falach życia płynie bezwolnie
już traci siły i wie, że utonie...
głupio boryka się i ciągle marzy
głupie marzenia dlaczegoś bez skazy...
świat popękany w burzy uczuć
na własnych błędach nadal się uczy...
ostatni oddech i wir ją wchłonie
już nie ma sił... ona utonie...
|
