Lenartowicz Teofil (1822-1893), polski poeta. Od ok. 1834 w Warszawie. Po ukończeniu tzw. szkoły obwodowej pracował w sądownictwie. Zbliżył się do Cyganerii warszawskiej. Zagrożony aresztowaniem schronił się w Galicji. 1848 ponownie zbiegł z Warszawy z powodu udziału w spisku patriotycznym. Od 1849 w Niemczech, Brukseli, Paryżu. Następnie osiadł we Włoszech 1860, gdzie rozpoczął twórczość rzeźbiarską.
Śmierć jedynego synka i żony, a także konflikt z pozytywistami i konserwatystami, których raziły jego romantyczno-patriotyczne poglądy, doprowadziły go do załamania, ale mimo to poparł w swoich utworach powstanie styczniowe. 1879-1883 wykładał literaturę słowiańską i polską na uniwersytecie bolońskim. Jeden z najpopularniejszych poetów polskich XIX w. Został pochowany w krypcie zasłużonych na Skałce.
Wiersze w prasie od 1841, chętnie deklamowane i śpiewane, jak Kalina. Pierwszy zbiór to wydana w Krakowie Polska ziemia (w obrazkach) (1848). Tomiki Lirenka i Zachwycenie (Poznań 1855) dały mu wysoką pozycję literacką.
Patriotyzm, umiłowanie poezji ludowej i romantyczny stosunek do świata występuje w tomach: Poezje (1858), Nowa lirenka (cz. 1-2, 1859), Poezje (tom 1-2, 1863), Echa nadwiślańskie (1872), Wybór poezji (tom 1-4, 1876), Album włoskie (1870), Ze starych zbroic (1870).
Pośmiertnie wydano Poezje (tom 1-2, 1895) - twórczość tę cechuje melodyjność, spokojny liryzm, umiłowanie natury i wsi. Także m.in. Poezje wybrane (1954), Wybór poezji w serii Biblioteki Narodowej (wydanie IV w 1972).
|
